Μέσος Έλληνας πολίτης

στις

… μα δεν είμαι! τι να κάνουμε τώρα; (τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο… γιατί με την ανεργία που κυκλοφορεί ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει)

Στην φάση που βρισκόμαστε σήμερα, όλες ή καλύτερα, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις ψαρεύουν ψήφους από συγκεκριμένες ομάδες πολιτών με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Άνεργοι, συνταξιούχοι, ένστολοι, κομματικοί παράγοντες… έχουν κοινά χαρακτηριστικά μέσω των οποίον τα πολιτικά κόμματα, απευθύνονται σε αυτές τις ομάδες πολιτών για να τους πείσουν να τους ψηφίσουν. Υπόσχονται ότι θα κάνουν το ένα ή το άλλο, χωρίς να αποκαλύπτουν επακριβώς τον τρόπο, χωρίς να ξεκαθαρίζουν που θα βρούνε τα χρήματα για να χρηματοδοτήσουν τις παροχές. Όμως το κυριότερο είναι ότι ο πολιτικός λόγος έχει τόσο εμπορευματοποιηθεί με αποτέλεσμα να υπάρχει μια απευθείας επικοινωνία των κομμάτων με διαμορφωμένο λόγο προς τον «μέσο πολίτη» με συγκεκριμένα επιχειρήματα, ευχολόγια ή ακόμη και λύσεις για κοινά, επιμέρους προβλήματα.

Και εγώ; τι να ψηφίσω τώρα εγώ; Με κακολογούνε στις ειδήσεις ότι είμαι αναποφάσιστος και ότι θα ψηφίσω ελαφρά τη καρδία μέσα στο παραβάν, λίγο πριν ρίξω τη ψήφο μου στη κάλπη. Με αποκαλούν ουσιαστικά λιγότερο πολίτη επειδή δεν έχω κάποιο κοινό χαρακτηριστικό (ακόμη) για να ενδιαφερθεί κάποιος για μένα και να πεισθώ από τα επιχειρήματα του. Μα… θα έπρεπε να είναι έτσι η διαδικασία; Θα έπρεπε να ψηφίζω βάσει των δικών μου αποκλειστικά αναγκών και απαιτήσεων; Θα πρέπει δηλαδή να είμαι τόσο εγωιστής που να μην με νοιάζει αν ο διπλανός μου φοροδιαφεύγει αρκεί να αυξηθεί λιγάκι ο μισθουλάκος μου, να μην με νοιάζει τι γίνεται με την ανάπτυξη της χώρας αρκεί να έχω εγώ δουλειά στο δημόσιο ή σε κάποια ΔΕΚΟ μέσω του κομματικού στρατού που έχω υπηρετήσει από τα φοιτητικά μου χρόνια, να μην με νοιάζει αν κανιβαλίζονται οι άνθρωποι αρκεί στη δική μου γειτονιά να έχει ησυχία και να περνάω ήρεμα τη ζωή μου;

Σε αυτή τη χρονική στιγμή δεν μπορώ να είμαι ούτε δεξιός ούτε αριστερός ούτε κεντρόος ούτε τίποτα. Κάτι έχει πάει πολύ στραβά σε αυτή τη κοινωνία… Θεωρώ ότι η κρίση ξεκίνησε ως οικονομική όμως έχει εξελιχθεί σε κρίση κοινωνική, ταυτότητας, αξιών. Τόσα χρόνια κοιτάξαμε πως θα βγάλουμε λεφτά (και γώ μέσα σε αυτούς) και τίποτε άλλο, ουτε παιδεία ούτε αξίες ούτε τίποτα. Τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής.

ΥΓ. Είναι η πρώτη φορά που γράφω τέτοιου είδους post σε αυτό το blog. Ίσως ένας τρόπος να έχω ντοκουμέντα στο μέλλον, για το τι έλεγα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s